De eerste twee officiële PwC-dagen vonden plaats in Brugge, in het Novotel. We werden er verwacht rond half negen en ik was dan ook ‘s morgens vroeg vertrokken samen met collega Laurens, voormalig medepupil aan de Ehsal. ‘Rij maar langs Tervuren en Oudergem richting de E40, dan vermijdt ge de file op de grote buitenring’, zei mijn broer nog… tevergeefs. We passeerden plots het kantoor in Sint-Stevens-Woluwe, waardoor een bezoek aan diezelfde buitenring quasi onvermijdelijk werd. Nu goed, het idee reeds de eerste dag te laat te komen en met schaamrood een entrée te moeten maken in een grote meeting room leek ons vrolijk te stemmen. Dat we te laat kwamen, was dan ook een feit, en de voorziene entrée ook.

 

Deze twee dagen stonden in het teken van kennismaking met de andere nieuw beginnende auditors, onder het mom van een opfrissingscursus boekhouden. In groepen werden de basisbeginselen van accounting herhaald, afgewisseld met presentaties over PwC’s Code of Conduct (ethische principes) en manier van werken. ‘s Avonds dineerden we aan de brouwerij van de ‘Brugse Zot’, een blond bier, waar menig new joiner zich dan ook mee wilde meten. Dit werd dan ook pijnlijk duidelijk tijdens enkele presentaties de dag erna, waarbij een goed aantal ‘collega’s’ zich knikkebollend recht probeerden te houden. Overigens was de rondleiding in de brouwerij een echte aanrader, te denken aan de fluxe en komische manier waarmee de gids ons rondleidde. Als slot eindigde de tweedaagse met de gewoontelijke exodus van mini’s en fords, met files tot gevolg.  

 

De tweede week vond plaats in het minder exotische Neder-Over-Heembeek. Hier begon de opleiding pas echt. De nadruk lag op de PwC Audit Methodologie, wat simpelweg onze manier van werken is: procedures, regels, principes. Ook leerden we de software die PwC gebruikt, kennen. De lessen werden gegeven door collega’s die al enkele jaren voor PwC werken, waardoor het zeer gemakkelijk was om vragen te stellen of om eens een praatje te slaan. Elke middag werden we ook van een uitgebreide lunch voorzien, opnieuw een mogelijkheid om je nieuwe collega’s beter te leren kennen. Iedereen keek echter uit naar de derde week, waarbij een week ‘Camargue’ op het programma stond, en wat ook de ‘pièce de résistance’ moest worden van onze opleiding. We hadden immers op voorhand al gehoord dat dit een dik feest ging worden.

 

Die maandag werden we verwacht in Brussel Zuid, waar de TGV ons naar het zuiden van Frankrijk ging brengen. In Avignon liep het echter al bijna fout. We moesten met een vijftigtal mensen tegelijk uitstappen, terwijl de trein maar een halte voorzien had van goed vijf minuten. Het signaal van sluitende deuren weerklonk dan ook lang voordat een viertal mensen, waaronder ikzelf natuurlijk, van de wagon waren. Om niet 200km verder in Nice terecht te komen, blokkeerden we de deur zodat een vertrek van de trein onmogelijk gemaakt werd. Uiteraard werd dit ons niet in dank afgenomen door de treinbegeleider, maar eind goed al goed, we bleven in Avignon. De trip richting ons verblijf kon er dan nog wel bij.

Het vakantieoord was een groot bungalowpark, waarbij PwC voor ons een aantal huisjes voorzien had. Per twee, jongens en meisjes vooralsnog apart, betrokken we onze hacienda. Opnieuw werden we ingedeeld in groepen, of klasjes zo u wil, om de opleiding voort te zetten. In deze derde week werd er enerzijds meer gefocust op praktijkgerichte oefeningen, maar anderzijds vormde kennismaking nog steeds het hoofddoel van deze reis. Die focus werd elke avond kracht bijgezet door verschillende traktaties in de Nostradamus, de plaatselijke bar, anex discotheek. Opnieuw lieten velen van ons zich niet onbetuigd, waardoor de volgende morgen vaak een strijd was tegen de wekker. Vaak was er ook een strijd tegen een te verregaande vorm van vakantiegevoel, tenslotte waren we hier voor het werk en werden we er voor betaald. Maar die laatste strijd verloren we allemaal wel een beetje, en velen ook de eerste.