Om die taak uit te voeren kreeg ik al heel wat interne trainings, maar vorige week mocht ik de Prince2 training volgen (kan je ook altijd eens opzoeken op het net). Dat is een internationale projectmethodologie, onafhankelijk van PwC. Zo’n cursus kost heel wat geld dus was ik heel blij dat ik de kans kreeg om ze te volgen (ook al moest ik er thuis wel wat voor studeren)! Na 2.5 dagen opleiding volgde het examen en ik was geslaagd! Vanaf nu ben ik dus gecertificeerd in Prince2!

Uiteraard leer je niet enkel bij met die externe trainingsessies. Ook bij het uitoefenen van je dageijkse bezigheid, je werk, leer je enorm bij. ‘On-the-job training’ noemen ze dat dan. En dan helpt het uiteraard dat je kan samenwerken met mensen die jaren ervaring hebben opgeslagen in hun geheugenbanken. Mensen die alle ‘in-and-outs’ kennen. Mensen zoals… Ine Lejeune.

Deze zeer geachte BTW-collega van ons is namelijk genomineerd voor wel een erg bijzondere prijs: ‘Taxman (M/F!) of the year’. Tussen de overige (alsook eminente) genomineerden (Vincent Van Quickenborne, Didier Reynders, Phillippe Monfils en Jacques Gombeer) kan zij echt wel haar vrouwtje staan! Als partner en Global Indirect Taxes Network Leader is zij wereldwijd verantwoordelijk voor het Indirect Taxes (btw, douane, accijnzen en andere indirecte belastingen) Netwerk van PricewaterhouseCoopers. Daarnaast is zij ook een drijvende kracht achter hervormingen in de Belgische BTW-wetgeving (bijvoorbeeld de introductie van de BTW-eenheid).

Zoals je dus merkt… van zulke mensen kan je enorm bijleren. Moet je bijleren!

Voor meer informatie over ‘Taxman of the year’, of wil je je stem uitbrengen op Ine Lejeune, surf dan naar:http://www.taxman.be/

Tot later!

3 weken geleden vertelde ik jullie in mijn blogbericht dat ik met PwC naar Portugal ging, wel dat is ondertussen –jammergenoeg – achter de rug. Een week lang Portugal, een week lang opleiding, maar vooral: een week lang mooi weer en veel sociale activiteiten!

We logeerden in Vimeiro in Hotel Golf Mar (zoek het maar eens op, want als jij bij PwC start mag je daar ook een weekje heen), een hotel in de middle of nowhere, hoog op de rotsen, vlak bij de zee! Iedere dag kreeg de groep internationale PwC New Joiners van 9h tot 18h opleiding, gelukkig met de nodige pauzes, over algemene consulting topics (het belang van networking, hoe je een goede consultant kan worden, waar je informatie kan vinden over projecten, …). Tijdens de lessen kregen we ook heel wat opdrachtjes die je samen met je team moest uitvoeren, deze opdrachtjes varieerden van heel serieuze taken zoals presentaties geven tot lossere oefeningen zoals het maken van een quiz (of zoals onze groep deed: een rapliedje brengen) Er werd ook een halve dag gespendeerd aan een competitie met buitenactiviteiten, die mijn team trouwens won!! ’s Avonds werden ook vaak activiteiten georganiseerd (speednetworking, salsadansen,…) maar deze mondden telkens weer uit in gedans in de hoteldisco of praatjes in de bar.

Na deze week heb ik heel wat nieuwe PwC-vrienden uit verschillende departementen en landen en heb ik heel veel bijgeleerd over waar andere PwC’ers mee bezig zijn! Zo’n internationaal netwerk hebben, is niet alleen erg tof, maar ook erg handig. Heb ik een probleem op mijn project? Dan weet ik nu wie me verder kan helpen in het buitenland!

Deze twee dagen stonden in het teken van kennismaking met de andere nieuw beginnende auditors, onder het mom van een opfrissingscursus boekhouden. In groepen werden de basisbeginselen van accounting herhaald, afgewisseld met presentaties over PwC’s Code of Conduct (ethische principes) en manier van werken. ‘s Avonds dineerden we aan de brouwerij van de ‘Brugse Zot’, een blond bier, waar menig new joiner zich dan ook mee wilde meten. Dit werd dan ook pijnlijk duidelijk tijdens enkele presentaties de dag erna, waarbij een goed aantal ‘collega’s’ zich knikkebollend recht probeerden te houden. Overigens was de rondleiding in de brouwerij een echte aanrader, te denken aan de fluxe en komische manier waarmee de gids ons rondleidde. Als slot eindigde de tweedaagse met de gewoontelijke exodus van mini’s en fords, met files tot gevolg.  

De tweede week vond plaats in het minder exotische Neder-Over-Heembeek. Hier begon de opleiding pas echt. De nadruk lag op de PwC Audit Methodologie, wat simpelweg onze manier van werken is: procedures, regels, principes. Ook leerden we de software die PwC gebruikt, kennen. De lessen werden gegeven door collega’s die al enkele jaren voor PwC werken, waardoor het zeer gemakkelijk was om vragen te stellen of om eens een praatje te slaan. Elke middag werden we ook van een uitgebreide lunch voorzien, opnieuw een mogelijkheid om je nieuwe collega’s beter te leren kennen. Iedereen keek echter uit naar de derde week, waarbij een week ‘Camargue’ op het programma stond, en wat ook de ‘pièce de résistance’ moest worden van onze opleiding. We hadden immers op voorhand al gehoord dat dit een dik feest ging worden.

Die maandag werden we verwacht in Brussel Zuid, waar de TGV ons naar het zuiden van Frankrijk ging brengen. In Avignon liep het echter al bijna fout. We moesten met een vijftigtal mensen tegelijk uitstappen, terwijl de trein maar een halte voorzien had van goed vijf minuten. Het signaal van sluitende deuren weerklonk dan ook lang voordat een viertal mensen, waaronder ikzelf natuurlijk, van de wagon waren. Om niet 200km verder in Nice terecht te komen, blokkeerden we de deur zodat een vertrek van de trein onmogelijk gemaakt werd. Uiteraard werd dit ons niet in dank afgenomen door de treinbegeleider, maar eind goed al goed, we bleven in Avignon. De trip richting ons verblijf kon er dan nog wel bij.

Het vakantieoord was een groot bungalowpark, waarbij PwC voor ons een aantal huisjes voorzien had. Per twee, jongens en meisjes vooralsnog apart, betrokken we onze hacienda. Opnieuw werden we ingedeeld in groepen, of klasjes zo u wil, om de opleiding voort te zetten. In deze derde week werd er enerzijds meer gefocust op praktijkgerichte oefeningen, maar anderzijds vormde kennismaking nog steeds het hoofddoel van deze reis. Die focus werd elke avond kracht bijgezet door verschillende traktaties in de Nostradamus, de plaatselijke bar, anex discotheek. Opnieuw lieten velen van ons zich niet onbetuigd, waardoor de volgende morgen vaak een strijd was tegen de wekker. Vaak was er ook een strijd tegen een te verregaande vorm van vakantiegevoel, tenslotte waren we hier voor het werk en werden we er voor betaald. Maar die laatste strijd verloren we allemaal wel een beetje, en velen ook de eerste.